Έχει γίνει πια τόσο κοινότυπο το θέμα και το θέαμα των καμένων δασών στη χώρα μας, που μόνο όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές η είδηση αποκτά σημασία για την κοινή γνώμη. Πολύ πριν το καλοκαίρι, όταν ακόμα ο Ημαθιώτης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανέλαβε τα καθήκοντα του, είχαμε ασχοληθεί με το θέμα, προτρέποντας τον συντοπίτη μας να προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή ενός νέου θεσμικού πλαισίου που αφορά την οργάνωση των υπηρεσιών και της κοινωνίας για την αντιμετώπιση του φαινομένου των δασικών πυρκαγιών. Προφανώς, λόγω των τρομοκρατικών κτυπημάτων, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, δεν μπόρεσε να ασχοληθεί επί της ουσίας με τις αλλαγές που χρειάζεται το θεσμικό πλαίσιο για την δασοπυρόσβεση σε συνεργασία με την Υπουργό Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής. Έτσι φτάσαμε στο φετινό πρώτο καλοκαίρι της κυβέρνησης αυτής και οι φωτιές καλά κρατούν.

Μπορεί βέβαια να μην είναι ως είδηση οι δεκάδες δασικές πυρκαγιές στα πρωτοσέλιδα των μέσων ενημέρωσης, αλλά... αυτό μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός και μόνο ότι δεν χάθηκε ακόμα κάποια ανθρώπινη ζωή. Μιλώντας πριν από μήνες με πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος του Υπουργού, αντιληφθήκαμε ότι αυτό ακριβώς το θέμα, δηλαδή η απώλεια ανθρώπινων ζωών, είναι στην πρώτη γραμμή της ατζέντας κάθε πολιτικού. Δηλαδή, αν καταφέρει η κυβέρνηση να βγάλει το καλοκαίρι δίχως να καεί κάποιος άνθρωπος, θα θεωρηθεί ότι πέτυχε στον τομέα της δασοπυρόσβεσης!Εμείς δεν συμφωνούμε με αυτή την απλουστευτική λογική. 

Βεβαίως δεν πρέπει να χάνονται ανθρώπινες ζωές, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως όταν μιλάμε για δασικές πυρκαγιές πρέπει πρωτίστως να ασχολούμαστε με την πρόληψη και εν συνεχεία με την κατάσβεση με τις ελάχιστες κατά το δυνατόν απώλειες, σε δάσος οι ανθρώπινες ζωές.Και θα επιμείνουμε θυμίζοντας αυτά που γράφαμε σε ανεπίκαιρο χρόνο, ότι μια χώρα, όσο πλούσια κι αν είναι δεν μπορεί να ελπίσει ότι θα διαθέτει την πολυτέλεια να έχει επί ποδός έναν κρατικό μηχανισμό, δηλαδή κάποιες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, έτοιμο και ικανό να προλάβει και να αντιμετωπίσει το κακό.
Τον δρόμο μας έχουν δείξει άλλες χώρες της Ευρώπης, όπου οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους.
Αν ρίξουμε μια ματιά στον πίνακα που δημοσιεύουμε θα αντιληφθούμε ότι κατ αναλογία η Ελλάδα θα έπρεπε να διαθέτει μια υπηρεσία με καμιά εκατοστή χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, για να μπορεί να βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση στην αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών.
 Εμείς, αυτό που είχαμε προτείνει στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, ήταν να προχωρήσει στην πραγματική ενσωμάτωση και ανάπτυξη των εθελοντικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα της πρόληψης και αντιμετώπισης δασικών πυρκαγιών, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αυτό έχει γίνει σε άλλα κράτη της Ε.Ε.
Γιατί, ακόμα κι αν η κυβέρνηση είχε την πολυτέλεια να προσλάβει άλλους τόσους μόνιμους ή εποχικούς πυροσβέστες, και πάλι θα ήταν λίγοι για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Και αυτό δίχως καν να υπολογίζουμε το κόστος της εκπαίδευσης αλλά κυρίως το επίπεδο αυτής, ώστε να ελπίζουμε ότι διαθέτουμε ένας αξιόμαχο “στρατό” στην πρώτη γραμμή της πύρινης λαίλαπας.
Πρέπει λοιπόν να είναι κανείς, είτε αφελής είτε άσχετος αν πιστεύει ότι διατηρώντας το υφιστάμενο σύστημα και θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών, δεν θα χρειαστεί σύμμαχο την θεά τύχη και τις καιρικές συνθήκες για να προστατέψουμε τα δάση μας.
Το να μιλάμε κάθε καλοκαίρι για “εμπρησμούς”, “ασύμμετρες απειλές”, “τον στρατηγό άνεμο” και άλλες τέτοιες γελοίες δικαιολογίες  προκειμένου να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις της ανεπάρκειας μας ως κοινωνία και ως κράτος, κάποτε πρέπει να λάβουν τέλος.
Γνωρίζουμε ότι και ο νυν υπουργός, όσο και οι προκάτοχοι του, βάλλονται από το εσωτερικό της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας με ποικίλα επιχειρήματα, προκειμένου να μην επιτραπεί ποτέ στη χώρα μας η ανάπτυξη του εθελοντικού χώρου.
Τα συμφέροντα είναι πολλά και κοστίζουν ακριβά στο κράτος. Αν λάβουμε υπόψη ότι μια εθελοντική οργάνωση με ελάχιστη κρατική επιχορήγηση μπορεί να βρει στην ελεύθερη αγορά τον εξοπλισμό της πυροσβεστικής στη μισή τιμή απ ότι το ίδιο το κράτος, μπορεί κανείς να αντιληφθεί για τι είδους συμφέροντα πρόκειται.
Εγκλωβισμένοι σε έναν αδιέξοδο κοχλία στρεβλούς “υπερηφάνειας” για την “τιμή του σώματος” βρίσκονται και τα μεσαία και χαμηλόβαθμα στελέχη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, που νομίζουν ότι αν βρεθούν στο πλευρό τους οι εθελοντές στη μάχη με τη φωτιά, οι ίδιοι θα απωλέσουν την αξιοπιστία τους.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι και ο Ημαθιώτης Υπουργός, πρέπει το συντομότερο να αντιληφθεί ότι στο δεύτερο πέρασμα του από το Υπουργείο, έχει την ευκαιρία να κάνει τη διαφορά και σε αυτό τον τομέα των αρμοδιοτήτων του, αρκεί να ανοίξει τα αυτιά του._