Είμαι αγρότης και με κάποιο τρόπο καταφέρνω να εκπροσωπώ τους συναδέλφους μου. Αναλαμβάνω να διαπραγματευτώ με τους βιομηχάνους οι οποίοι μου λένε ότι δίνουν 5 γρόσια το κιλό. Το σκέφτομαι και τους λέω όχι. Γυρίζω στους συναδέλφους και τους λέω ότι οι βιομήχανοι θέλουν να πάρουν τσάμπα την σοδειά μας. Τους βγάζω στους δρόμους και χαλάμε τον κόσμο. Με σηκώνουν στα χέρια και ανανεώνουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο μου να συνεχίσω τις διαπραγματεύσεις.Όταν πηγαίνω ξανά στο ραντεβού με τους βιομηχάνους, με περιμένουν με νέα πρόταση. Δίνουν 6 γρόσια το κιλό. Τους λέω ότι δεν θα συμφωνήσουμε σε τιμή κάτω από τα 10 γρόσια.Η συζήτηση τελειώνει κάπου εκεί και φεύγω για να πάω να ανακοινώσω τα νεότερα.
Στο δρόμο κτυπά το τηλέφωνο μου και μου λένε “θα έβλεπες με καλό μάτι, το να ανακοινώσουμε εμείς ότι δίνουμε 6 γρόσια, να βγάλεις εσύ τους αγρότες στο δρόμο και να βρεθούμε ξανά μεθαύριο να ανακοινώσουμε ότι υπό την πίεση αυτή θα δώσουμε 6.5 γρόσια“. Και τους ρωτώ εγώ, “και εγώ τι όφελος θα έχω από αυτό;” Και μου λένε στο τηλέφωνο, “εσύ θα πάρεις “χ” προμήθεια και θα διατηρήσεις την εμπιστοσύνη των αγροτών“. Και ρωτάω εγώ, “και πως θα πεισθούν οι αγρότες;” Και μου απαντούν “ε αυτό είναι εύκολο. Θα συνεχίσεις να μας καταγγέλλεις με τα χειρότερα λόγια κι εμείς θα σου απαντάμε με τον πιο χυδαίο τρόπο και αυτό θα συνεχιστεί μέχρι τον Σεπτέμβρη. Εν τω μεταξύ θα έχουμε στο κόλπο και τίποτα πολιτικούς να μας τα χώνουν και κάποιους αφελείς που από μόνοι τους θα σπεύσουν να πάρουν το μέρος σας και ο κόσμος θα θαυμάζει την αγωνιστικότητα σου“. Και εγώ τους ρωτάω, “μα δε γίνεται να βάλετε κάτι παραπάνω στην τιμή για να μη μας πάρουν με τις πέτρες, αφού και εγώ στο συνεταιρισμό έχω έξοδα που πρέπει να παρακρατήσω;” Και μου απαντούν, “εντάξει θα πούμε για 7 γρόσια και μέχρι το τέλος της περιόδου θα... τα βρούμε. Αλλά εσύ δεν πρέπει να σταματήσεις να μας καταγγέλλεις με τον πιο σκληρό τρόπο“.

Έκλεισα το τηλέφωνο και τότε κατάλαβα ότι τόση ώρα οδηγώ δίχως να προσέχω στο δρόμο. Ο θεός με φύλαξε και δεν σκοτώθηκα. Ο θεός είναι μεγάλος. Να θυμηθώ να πάω στην εκκλησιά ν‘ ανάψω ένα κεράκι... μεγάλη η χάρη του!...

 

- ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ 18 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ
- Η ΝΔ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΞΗ ΜΗΝΕΣ (ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ
ΤΟΥΣ 4 ΜΗΝΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ΥΠΟ ΤΟΝ ΧΡ. ΤΖΑΝΕΤΑΚΗ)

ΣΥΝΟΛΟ 34 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΚΤΩ ΜΗΝΕΣ
 
ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕ Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ “ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 89 - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 90”
ΔΙΑΣΤΗΜΑ 6 ΜΗΝΩΝ ΜΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΓΡΙΒΑ - ΖΟΛΩΤΑ

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΥΛΟΓΑ

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ
ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2009 ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝΕΛΑΒΕ Η
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
 
Και για την ιστορία, οι περίοδοι διακυβέρνησης της χώρας
από το 1974 και εντεύθεν έχουν ως εξής:
➟    24 Ιουλίου 1974 – 21 Νοεμβρίου1974 Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας
με Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή
➟    21 Νοεμβρίου 1974 – 28 Νοεμβρίου 1977 Ν.Δ. Κ. Γ. Καραμανλής
➟    28 Νοεμβρίου 1977 – 10 Μαΐου 1980 Ν.Δ. Κ. Γ. Καραμανλής    
➟    10 Μαΐου 1980 – 21 Οκτωβρίου 1981 Ν.Δ. Κ. Γ. Ράλης
➟    21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Ιουνίου 1985 ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου
➟    5 Ιουνίου 1985 – 2 Ιουλίου 1989 ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου
➟    2 Ιουλίου 1989 – 11 Οκτωβρίου 1989  Ν.Δ.-ΣΥΝ Τζανής Τζαννετάκης  
➟    11 Οκτωβρίου 1989 – 23 Νοεμβρίου 1989  - ΓΡΙΒΑΣ
➟    23 Νοεμβρίου 1989 – 11 Απριλίου 1990 - ΖΟΛΩΤΑΣ
➟    11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993 Ν. Δ. - Κ. Μητσοτάκης
➟    13 Οκτωβρίου 1993 – 22 Ιανουαρίου 1996 ΠΑΣΟΚ - Α. Παπανδρέου
➟    22 Ιανουαρίου 1996 – 25 Σεπτεμβρίου 1996 ΠΑΣΟΚ - Κ. Σημίτης
➟    25 Σεπτεμβρίου 1996 – 13 Απριλίου 2000 ΠΑΣΟΚ - Κ. Σημίτης
➟    13 Απριλίου 2000 – 10 Μαρτίου 2004 ΠΑΣΟΚ - Κ. Σημίτης
➟    10 Μαρτίου 2004 – 17 Σεπτεμβρίου 2007 Ν. Δ. - Κ. Α. Καραμανλής
➟    19 Σεπτεμβρίου 2007– 5 Οκτωβρίου 2009 Ν. Δ. - Κ. Α. Καραμανλής

Πριν τις εκλογές του περασμένου Οκτώβρη, γράφαμε ότι η χώρα πρέπει να γυρίσει σελίδα και η Νέα Δημοκρατία να πάει στην αντιπολίτευση. Δεν το γράφαμε αυθαίρετα και επειδή θέλαμε να στηρίξουμε το ΠΑΣΟΚ, αλλά επειδή αυτό μας έλεγε η κοινωνία. Η κοινωνία που έβραζε τότε με τα σκάνδαλα και την ακυβερνησία του Καραμανλή. Και η κοινωνία ήταν αυτή που αποφάσισε και έφερε τον Γιώργο Παπανδρέου στα πράγματα, γιατί ο προεκλογικός του λόγος απέπνεε σιγουριά έναντι της αοριστολογίας που έβγαινε από το στόμα του επί σειρά ετών “καταλληλότερου“ Καραμανλή.

 

Πέρασαν εννέα μήνες!

 

Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε από τους πρώτους τρεις μήνες για καθυστέρηση στη λήψη ρηξικέλευθων αποφάσεων και μέτρων που θα επιβράδυναν την ύφεση. Αλλά η κοινωνία επέδειξε εκπληκτική ψυχραιμία και εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που στα λόγια μας τα έλεγε όλα καλά, αλλά στην πράξη έδειχνε εγκλωβισμένη σε πρόσωπα και νοοτροπίες με σημείο αναφοράς το κακό παρελθόν του “βαθέως πασόκ“, για την ακρίβεια, του αντιπαθητικού “βαθέως πασόκ“ που έφυγε όπως - όπως από την διακυβέρνηση το 2004.
Καθώς περνούσαν οι μήνες, οι πολίτες αποδέχθηκαν (με εντυπωσιακή στωικότητα θα καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος), ότι τελικά “τα λεφτά δεν υπήρχαν“ όπως υπόσχονταν ο Γ.Α.Π. προεκλογικά. Η κοινωνία αποδέχθηκε τη μεγάλη αλήθεια: Ότι τα λεφτά είχαν κάνει φτερά και δεν υπήρχε περίπτωση να επιστραφούν πίσω στο ταμείο του κράτους από εκείνους που το καταλήστεψαν. Αποδέχθηκε όμως και κάτι άλλο η κοινωνία. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι όλα τα χρόνια της ευφορίας και τους ευδαιμονισμού, όταν τα κόμματα κυβερνούσαν κάνοντας ρουσφέτια και μόνο ρουσφέτια, λέγοντας ότι έχουν τον άνθρωπο στο επίκεντρο της πολιτικής τους, εξελίσσονταν το μεγαλύτερο ριφιφί όλων των εποχών στο ταμείο του κράτους. Κατάλαβαν οι πολίτες, πως όταν οι ίδιοι αισθάνονταν ικανοποιημένοι επειδή κάποιος βουλευτής τους μετέθεσε τον φαντάρο γιο ή τους διόρισε την κόρη από το παράθυρο, κάποιοι άλλοι πιο ισχυροί και πιο επιτήδειοι, μοιράζονταν ρουσφετολογικά τη μερίδα του λέοντος σε αυτή τη χώρα.
Αυτά όμως τα κατάλαβε ο μέσος Έλληνας, όχι επειδή ξαφνικά απέκτησε υψηλότερο δείκτη ευφυΐας, αλλά επειδή η κυβέρνηση κατάφερε να στήσει το μεγαλύτερο επικοινωνιακό μηχανισμό στην ιστορία του τόπου, με τρόπο ώστε η κοινωνία να βομβαρδίζεται καθημερινά με πληροφορίες που αφορούσαν το κακό παρελθόν.
Και εύλογα, στην πλειοψηφία μας ως Έλληνες που έχουμε ανακαλύψει τον όρο “φιλότιμο“, αισθανθήκαμε ενοχές για τους πολιτικούς που εκλέγαμε τα προηγούμενα χρόνια, για τα στραβά μάτια που κάναμε στην αθλιότητα των κομματόσκυλων που καταλήστευαν την χώρα, για το χειροκρότημα που έχουμε δώσει σε λιγδιάριδες πολιτευτές και τελικά για την αφέλεια μας ως λαού που πίστευε ότι μπορεί να κάθετε και να ζει άνετα έως και πλουσιοπάροχα σε σχέση με γείτονες.
...

...Εντάξει, σου λέει, τα ταμεία είναι άδεια, τα ασφαλιστικά στο ναδίρ, το χρέος του κράτους στο... θεό και τα λεφτά τελικά δεν υπάρχουν βρε Γιώργη, αλλά... θέλω να καταλάβω κάτι που αποφεύγεις να μου πεις.
Και αυτό το “κάτι“ είναι, το τι χρονοδιάγραμμα έχεις κατά νου για να βρεις τα λεφτά. Δεν μου λες ακόμα το πιο σημαντικό.
Δεν μου λες, τι θα γίνει μετά.
Και ο συλλογισμός του πολίτη συνεχίζεται:

Φέτος το Νοέμβριο οι πολίτες θα κληθούν στις κάλπες για να εκλέξουν Δημάρχους και αντιπροσώπους στο νέο θεσμό της αιρετής Περιφερειακής Διοίκησης. Η αυτοδιοίκηση μετεξελίσσεται μέσα από τη συνένωση των Καποδιστριακών Δήμων και τη δημιουργία του νέου θεσμού σε επίπεδο Περιφέρειας με αιρετούς εκπροσώπους των πρώην Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων που καταργούνται ως διοικητικές μονάδες. Πλέον η Διοίκηση περνά σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των Δήμων και των Περιφερειών.
Αυτά όμως είναι η τεχνοκρατική πλευρά του θέματος. Ο περιβόητος "Καλλικράτης" και οι όποιες απόψεις υπάρχουν γύρω από τα καλά και τα κακά που αυτός θα φέρει στην καθημερινότητα μας, ελάχιστα έως καθόλου απασχόλησαν την κοινή γνώμη. Περισσότερος θόρυβος έγινε για τον αριθμό και τα γεωγραφικά όρια των Δήμων, παρά επί της ουσίας για αυτό που θα ζήσουμε από τον Ιανουάριο του ερχόμενου έτους. Και αφού τελείωσε ο καυγάς για τον αριθμό και τα όρια των Δήμων, επιστρέψαμε στα γνωστά σχόλια περί των υποψηφιοτήτων, σα να μην άλλαξε τίποτα. Μας αρέσει να κάνουμε κριτική και η προεκλογική περίοδος είναι η καλύτερη μας.Αραχτοί σε ένα μπαρ-καφέ, αναδεύοντας τον φρέντο και μπίρι - μπίρι μέχρι να έλθει το μεσημέρι να πάμε για μάσα, περνάμε τα Σαββατοκύριακα σχολιάζοντας και συνήθως βγάζοντας άχρηστους όλους ανεξαιρέτως τους υποψηφίους, δίχως βέβαια να έχουμε να αντιπροτείνουμε κάτι διαφορετικό. Και όταν έλθουν οι εκλογές θα πάμε στην κάλπη να σταυρώσουμε αυτούς που βγάζαμε άχρηστους. Και όχι μόνο αυτό... Στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, κερνιώμαστε και χαζολογούμε με τα πρόσωπα που χαρακτηρίζουμε άρχηστα.
Ως Έλληνες...

Επί της ουσίας τώρα, οι εκλογές αυτές δεν προσφέρονται για πολλές αλλαγές.
Η μείωση των Δήμων, από 12 σε 3 στην Ημαθία, μικραίνει δραματικά τα περιθώρια ύπαρξης πολλών και ποικίλων υποψηφιοτήτων και αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες θα έχουν να επιλέξουν μεταξύ των ίδιων προσώπων που κυριάρχησαν και πρωταγωνίστησαν στην τοπική πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Το κόστος μιας προεκλογικής καμπάνιας σε συνδυασμό με τον πολύ μεγάλο αριθμό των υποψηφίων που πρέπει να διαθέτει μια παράταξη, καθιστά σε μεγάλο βαθμό απαγορευτική την κάθοδο στις εκλογές πολλών και διαφόρων νέων σχημάτων και προσώπων.