Το 2005 μια ομάδα πολιτών της Βέροιας, προσπάθησε να αποτρέψει την τότε δημοτική αρχή από την αυθαίρετη ενέργεια να αμφιδρομήσει την οδό Μητροπόλεως, θάβοντας τον αρχαίο Ρωμαϊκό δρόμο, που ως τότε αποτελούσε το κεντρικότερο αξιοθέατο της πόλης, με τον ξεχωριστό συμβολισμό της ταύτισης του σύγχρονου με το ιστορικό.
Οι πολίτες που ξεκίνησαν εκείνη την κίνηση, ήταν αρχικά καμιά δεκαριά και στην πορεία έγιναν, 20, έγιναν, 50 έγιναν εκατό και τέλος κάποιες εκατοντάδες, που βγήκαν μπροστά επώνυμα για να στείλουν το μήνυμα.

¨Έσκασε μύτη ο Πανίκας στη Βέροια και αναπτερώθηκε το ηθικό των νεοδημοκρατών.
Όχι, δεν γράφουμε ποντιακά ανέκδοτα σε αυτή την εφημερίδα.
Τέτοια διαβάσαμε σε ένα φύλλο που μοιράστηκε στο κέντρο της Βέροιας, και δηλώνει free press, δηλαδή δωρεάν διάθεση και στο πρωτοσέλιδο του είχε τίτλο “Φουλάρει τις μηχανές ο Π. Ψωμιάδης”
Για κοιτάξτε κάτι συμπτώσεις!
Τέλος πάντων, με αυτό το φύλλο δεν αξίζει να ασχοληθούμε.
Προς το παρόν τουλάχιστον.

❖❖❖❖❖❖❖

Τώρα βέβαια, όποιος μας πει: “Με τον Ψωμιάδη δηλαδή αξίζει να ασχοληθείτε;”, δεν θα έχιε και άδικο. Ο υποψήφιος Περιφερειάρχης της Ν.Δ. είναι μια γραφική φιγούρα της πολιτικής υποκουλτούρας της δεκαετίας του ‘80. Τότε που αρκούσε να μιλάς, να μιλάς, να μιλάς... για να προκαλείς την προσοχή των πολιτών και με τη σημαία ενός κόμματος γινόσουν μεγάλος και τρανός.

❖❖❖❖❖❖❖

Δηλαδή εγώ ο απλός πολίτης για πιο λόγο να κάθομαι να ακούω την Παπαρήγα και τον Τσίπρα.
Εντάξει, είναι γεγονός ότι έχω πάρει ανάποδες.
Ως νεοδημοκράτης βλέπω ότι το κόμμα μου είναι αναξιόπιστο.
Ως πασόκος διαπιστώνω ότι έφαγα μουχλιασμένο τυρί (όχι ροκφόρ) από τον Γιώργη, με τις μεγαλοστομίες του περί πράσινης ανάπτυξης και χρημάτων που υπήρχαν.
Να έχω όμως και την Παπαρήγα για να μου λέει με τη δική της κουκουέδικη ορολογία αυτά που διαπιστώνω μόνος μου, πάει πολύ.
Για τον Αλέξη, τι να πω; Το παιδί, πήρε ένα κόμμα και το διαλύει όπως τα μικρά παιδιά διαλύουν τα παιχνίδια τους. Δεν ξέρει ούτε το κόστος και ούτε τον νοιάζει. Του το έδωσαν δώρο, το κόμμα, δεν βάρεσε μεροκάματα για να το αποκτήσει.

Έχω πάρει ανάποδες σας λέω.
Ακούω τον Άκη να μου λέει: “Πρέπει να διευρύνουμε τη Δημοκρατία“ και νομίζω ότι είμαι πρωταγωνιστής εκείνης της διαφήμισης που ο τηλεθεατής πηδά μέσα στην οθόνη και μεταφέρεται στο τοπίο που βλέπει. Έτσι κι εγώ, νομίζω ότι αν συνεχίσω να ακούω τέτοιες παπαριές, θα ορμίσω και θα τον αρπάξω από το λαιμό μέχρι να πει: “πλάκα έκανα...”

Έχω πάρει ανάποδες σου λέω, κυρ Πρόεδρε.
Γιατί, δε μου φτάνει που η τσέπη μου αδειάζει και το χαμόγελο χάνεται, βλέπω κι εσένα με αυτό το... ύφος και παθαίνω κατάθλιψη. Που είναι βρε Γιώργη εκείνο το χαμόγελο στυλ “συνοδός της Μπάρμπι“, που είχες φορεμένο πριν τις εκλογές; Γιατί μου το χαλάς; Είχα πιστέψει ότι με το χαμόγελο σου, θα βρίσκαμε σιγά - σιγά λύσεις. Αν το έχασες εσύ, τι απέμεινε σε μένα τον φτωχό να ελπίζω;

Έχω πάρει ανάποδες καφετζή.
Γιατί κάθε πρωί που σε βλέπω, αντί να μου λες καλημέρα· χαμογελαστός, σε ακούω να με ρωτάς “τι θα γίνει αδελφέ; Πως τα βλέπεις τα χάλια μας;”

Έχω πάρει ανάποδες Αντώνη,
Γιατί σε άκουσα στο συνέδριο να λες τα ίδια λόγια που μου έλεγε και ο Κώστας και από κάτω σε χειροκροτούσαν όλα τα λαμόγια που πλούτισαν μέσα σε 5 χρόνια.

Έχω πάρει ανάποδε μεγάλε συνδικ-αληταρά,
Γιατί βαρέθηκα να μου λες κάθε πρωί ότι παλεύεις για τα δικαιώματα μου.
Που ήσουν βρε ρεμάλι, όταν το πολιτικό σύστημα καταλήστευε τα ταμεία;
Που ήσουν βρε άχρηστε, όταν οι διορισμοί γίνονταν με ρουσφέτια;
Που ήσουν βρε αληταρά βολεμένε, όταν το αφεντικό μου με ανάγκαζε να εργάζομαι 12 ώρες για να μου πληρώνει τις μισές;

Έχω πάρει ανάποδες Δήμαρχοι και Νομάρχες,
Γιατί κάθε 4 χρόνια βγαίνετε στα μπαλκόνια και μου περιγράφετε έναν κόσμο μαγικό και μόλις καθίσετε στην καρέκλα το γυρίζετε στην κλάψα πως δεν σας αφήνουν να κάνετε αυτά που θέλετε και διαρκώς συνομιλείτε μόνο με “ημετέρους” και με θυμάστε μόλις πλησιάσουν και πάλι εκλογές.
συνεχίζεται...